Droga smutku (The Blue Road)

Reżyser „D.P.” znów pracuje z Son Suk Ku. Han Jun Hee zrobił „D.P.” i film „Coin Locker Girl”, a ostatnio stworzył też „Piekielną robotę”, która tuż po premierze weszła do światowego Top 10 Netfliksa. Tym razem sam reżyseruje i mówi, że chciał serialu z niewielką liczbą odcinków i postaci, żeby skupić się na grze dwóch aktorów.

Duet, który kłóci się w dwóch językach. Bohaterowie mieszają koreański z japońskim, a recenzent What’s on Netflix opisuje żarty z tego, kto ile rozumie. Reżyser zapowiada też inne języki i akcenty: Kim Shin Rock spotykała się z Koreańczykami mieszkającymi w Japonii, żeby oddać ich sposób mówienia. Na festiwalu w Busan Son Suk Ku opowiadał, że po pierwszej wspólnej scenie poszedł do reżysera i powiedział, że może zaufać temu partnerowi. Nagayama mówił z kolei, że wspólna praca dawała mu tyle radości, że ten serial mógłby zostać jego ostatnim.

Mundial 2002 jako tło. Turniej, który Korea i Japonia organizowały wspólnie, odświeżył stare napięcia między tymi krajami i serial z tego korzysta. Inose przychodzi na koreański komisariat w japońskiej koszulce, a Kim Seok słyszy w Japonii antykoreańskie wyzwiska. Recenzent pisze też o wątku Koreańczyków zainichi, czyli koreańskiej mniejszości w Japonii, i o obsesji mordercy na punkcie wojny Imjin, japońskich najazdów na Koreę z końca XVI wieku.

Polscy kibice też pamiętają ten turniej: 4 czerwca 2002 roku w Busan Polska przegrała z Koreą 0:2, a Korea wygrała pierwszy mecz na mundialu w swojej historii. Nie wiemy, czy ten mecz pojawia się w serialu.

Pierwsze opinie są dobre, ale dotyczą 3 odcinków. W Busan pokazano odcinki 1-3 z 8. Recenzent What’s on Netflix chwali przede wszystkim Eitę Nagayamę oraz to, jak brutalny kryminał łączy się z komedią policyjnego duetu, a makabryczne sceny porównuje do serialu „Hannibal”. Zaznacza jednak, że ton mocno się waha i że za wcześnie na ocenę samej zagadki. Han Jun Hee uprzedza, że początek jest dość dowcipny, a dalej historia robi się znacznie twardsza.